3:10 To Yuma

قطار 3:10 دقیقه به یوما شاید بهترین فیلمی بود که میشد تو این چند ماه اخیر دید. داستان فیلم حول شخصیتی به نام دن ایوانز با بازی کریستین بیل که کشاورزی ورشکسته و گرفتار بدهی و یک راهزن یاغی به نام بین وید با بازی راسل کرو می چرخد.داستان نه خیلی روان (و نه خیلی سخت فیلم) با بازیهای درخشان کرو و بیل و همچنین گرچن مول در نقش همسر و لوگان لرمن در نقش پسر دن ایوانز می درخشد. کارگردان فیلم جیمز منگولد بعد از دو فیلم موفق هویت و روی خط راه برو بازگشت خود را به سینما با موفقیت 3:10 دقیقه به یوما جشن می گیرد. فیلم بازسازی یک فیلم قدیمی به همین نام است که در سال 1957 با بازی گلن فورد و ون هفلین به روی پرده سینماها رفت. در نگاه به جزییات فیلم؛ صحنه های به یاد ماندنی زیادی وجود داره که تو یک نگاه کلی فیلم رو تبدیل به یک شاهکار سینمایی می کنه. از صحنه مکالمه دن با طلبکارش تا تقسیم کردن پولها در کافه توسط دارودسته بن وید و یا اون نیم ساعت طوفانی پایانی؛ موسیقی متن بی نظیر فیلم که مارکو بلترمی ساخته و حقیقتا بیننده رو به یاد موسیقی متنهای به یادموندنی انیو موریکونه میندازه؛ طراحی لباس و گریمهای عالی و همچنین لوکیشنها و دکورها؛ همه و همه فیلم رو از یک اثری که می تونست بیننده رو فقط سرگرم کنه به یک فیلم نه فقط عالی بلکه اثری که مخاطبش رو هیجان زده کنه و به فکر فرو ببره تبدیل می کنه.0

در نقدهایی که خوندم یا شنیدم بودند کسانی که معتقدند کارگردانی جیمز منگولد و هدایت گروهش بعد از فیلم قوی و تاثیرگذار روی خط راه برو چند گام به عقب رفته و او تواناییش رو تو هدایت گروه فیلمسازیش تا حدی از دست داده اون هم به خاطر کارگردانی چند اپیزود از سریالهای تلویزیونی و دور بودن نسبی او از سینما. به نظر من تو این فیلم کاملا برعکس این قضیه اتفاق افتاده. این فیلم نه یک پروژه معمولی و امتحانی ساده بلکه وارد شدن به منطقه قرمز سینماست. سینمای وسترن سینمای سختی ست. من یک وسترن باز حرفه ای نیستم و به همین دلیل توانایی در کنکاش این ژانر رو ندارم اما سینمای وسترن سینمایی نیست که بشه راحت واردش شد. سینمایی نیست که بشه راحت در موردش فیلم ساخت و قهرمان یا ضد قهرمان ساخت. ضد قهرمانهای وسترن گاه خود قهرمان هستند. چیزی که در 3:10 دقیقه به یوما دقیقا اتفاق میافته.0

شما فیلمهای ماندگار وسترن رو به یاد بیارین. خوب بد زشت؛ روزی روزگاری در غرب؛ به خاطر یک مشت دلار؛ به خاطر چند دلار بیشتر که بلااستثنا همگی ساخته سرجیو لئونه هستن یا هفت دلاور ساخته جان استورگز که فکر نکنم از یاد کسی رفته باشه. 3:10 دقیقه به یوما از دید من تو رده فیلمهای برتر تاریخ وسترن قرار می گیره. وسترن (شاید) مدرنی که بعد از نابخشوده ساخته کلینت ایستوود یادآور عصر طلایی این ژانر باشه. فیلم؛ فیلم روان و بی ادعاییست؛ گرچه شخصیتها و داستانهای حول زندگی آنها سخت و گاه پیچیده هستند. به هر حال 3:10 دقیقه به بوما فیلمی ست که باید دید. نه فقط به خاطر بازی ستارگانی چون کریستین بیل یا راسل کرو که حتی گاه بازی غیر ستارگانی مثل لوگان لرمن و گرچن مول به کارآمد بودن بازی ستارگان کمک کرده؛ بلکه به خاطر ساختار قوی و مستحکم داستان؛ دیالوگها و کارگردانی هوشیارانه جیمز منگولد که تمامی عوامل سازنده را درست در مسیر ساختن یک وسترن به یادماندنی هدایت کرده است

*****امتیاز

آرش خسرونژاد
یکشنبه 18 آذر 1386